Hoewel allang genoegzaam bekend is dat vissen tenen bijten, zwijgen we.
Uit angst voor bijtende vissen – ze wachten en kijken- brengen niet-ontkenners hamers mee.
Een helm per teen.Vuurwerk en watervaste pleisters.
Het gaat mis, natuurlijk. Maar bij wie, wanneer.Welke krant zal erover schrijven?
Mensen willen niet lezen over bijtende vissen, gebeten tenen. De tenen van een ander zijn niets vergeleken met eigen leed.
‘Niets!’, herhalen we. ‘Wat is eigenlijk zo erg aan vissenbeten?’
We willen door en vergeten.